این یک داستان واقعی است
وقتی در مقابل اینترنت کم آوردم
زمانی که برای نخستین بار در خارج از کشور به اینترنت وصل شدم، با مشکل روبه‌رو شدم. مشکل من البته مشکل تمام ایرانی‌‌‌هایی بود که آنها هم برای نخستین بار در خارج از کشور از اینترنت استفاده می‌‌‌‌کردند. من و بقیه ایرانی‌‌‌ها عادت داشته و داریم که زمانی که صفحه‌‌‌ای را در اینترنت باز می‌‌‌‌کنیم و آدرس سایت مورد نظر را می‌‌‌‌زنیم برویم و در کنار آن صفحه‌‌‌های بعدی را نیز باز کنیم و بعد کمی‌ ‌‌‌با سایر ابزارها و احتمالا بازی‌‌‌های داخل کامپیوتر به نوعی سرمان را گرم کنیم تا صفحه‌‌‌ها یک به یک رخ بنمایانند.

سپس مرحله دوم کار یعنی کلیک کردن روی لینک‌‌‌های مورد نظر آغاز می‌‌‌‌شود و معمولا برای این که وانمود کنیم داریم از وقتمان به زرنگی خاص ایرانی‌‌‌ها استفاده می‌‌‌‌کنیم به سرعت این کار در مورد سایر پنجره‌‌‌هایی که نصفه نیمه باز شده‌‌اند تا انتهای سمت راست صفحه مانیتور تکرار می‌‌‌‌شود. از این جا به بعد شما که در ایران هستید قاعدتا به سمت اولین پنجره‌‌‌ای که مدتی قبل در چپ ترین قسمت صفحه رایانه خود باز کرده می‌‌‌‌روید و پنجره پنجره به سمت راست حرکت می‌‌‌‌کنید تا ببینید کدام پنجره نقش‌‌‌هایی را در صفحه لخت و سفید خود به شما نمایان می‌‌‌‌کند!

برگردم به جایی در خارج کشور و مشکلی که مرا تا مدتی سرگرم خود ساخته بود. در فرنگ من به رسم عادت کاربران ایرانی اینترنت ابتدا حدود ده بار روی آیکون مرورگر اینترنت کلیک کردم تا ده پنجره خالی باز کنم و طبق عادت آدرس پشت آدرس وارد کرده و دوباره حرکت به سمت چپ برای کلیک روی لینک‌‌‌های مور نظر! اما عادت ایرانی من مرا گیج کرده بود. من آدرس نخست را در اینترنت فرنگستان که وارد کردم در حال انتقال ماوس به سمت صفحه خالی بعد بودم تا به کار همیشگی خود برسم که به ناگاه دیدم سایت مورد نظر در مقابل چشمانم باز است،‌ خنده‌‌‌ای کردم و با خود گفتم لابد کش (آنجا که صفحه‌‌‌ها ذخیره می‌‌‌‌شوند) ISPهای اینجا هم درست و حسابی تخلیه نمی‌‌‌‌شود که صفحه به این سرعت باز شد.

به سراغ کلک همیشگی یعنی نگه داشتن کلید کنترل و زدن کلید F5 رفتم و دوباره قصد رفتن و رسیدن به سایر امور را داشتم که دیدم سایت با همان سرعت قبلی در جلوی من ظاهر شد. یک لحظه حس کردم که انگار صفحه مانیتور کمی‌‌‌‌روبه من بیرون زده و انگار سایت مورد نظر به من می‌‌‌‌گوید: بفرمایید دیگر چه فرمایشی داشتید! باورش سخت بود، اما من در نهایت مجبور شدم ده صفحه خالی را که باز کرده بودم ببندم و مثل خارجی‌‌‌ها چند صفحه زیر دستم باز کنم. چون دیگر نیازی نبود که از راست به چپ و از چپ به راست در انتظار باز شدن لینک‌‌‌ها و صفحه‌‌‌ها باشم. و اینجا بود که من در مقابل اینترنت فرنگستان کم آوردم چون سرعت من در تایپ آدرس در صفحه بعد کمتر از سرعت باز شدن صفحه قبل بود.

به عبارت دیگر من قبل از آنکه به سراغ صفحه بعدی بروم و آدرس را وارد کنم صفحه قبلی باز شده در مقابل من بود. و این اتفاقی بود که مرا با مشکل مواجه ساخت. من واقعا حول شده بودم! نمی‌‌‌‌دانستم اصلا حالا که صفحه باز شد باید چه می‌‌‌‌کردم و به کدام قسمت سایت می‌‌‌‌رفتم! شاید با این داستانک که برگرفته از یک اتفاق واقعی و تجربه شخصی خود من بوده است، توانسته باشم شما کاربر ایرانی که در حال خواندن این متن هستید و تجربه استفاده از آنترنت را ندارید و فقط به اینترنت دسترسی دارید را با خود هم‌داستان کرده باشم.

در ایران، اما زیاد نیاز به توضیح نیست که چه می‌‌‌‌گذرد. همه می‌‌‌‌دانیم که اینجا اینترنت هم به صورت «ایرانین استایل» عرضه می‌‌‌‌شود. سبک ما در عرضه،‌ کاربری و مصرف نیز ایرانی است. اما چرا؟ و به راستی مشکل کجا است. اجازه دهید برای جلوگیری از اسراف در وقت خودم و شما تا حد امکان شفاف و موجز به آنچه در فضای اینترنت ایرانی می‌‌‌‌گذرد بپردازم تا این متن نیز نتایج خود را بگیرد. شاید بتوان اینترنت را در ایران به سه بخش تفکیک کرد. دولت به عنوان تامین‌کننده،‌ بخش خصوصی به عنوان توزیع‌کننده و کاربران به عنوان مصرف‌کننده. از این‌رو و برای درک بهتر آنچه بر سر اینترنت ایرانی می‌‌‌‌گذرد، موضوع را باید به تفکیک این سه بخش و البته همان‌طور که وعده دادم به صورت کوتاه و شفاف بررسی کنیم.

دولت تامین‌کننده
اینترنت را در ایران دولت وارد می‌‌‌‌کند. این قانون است. یعنی بخش خصوصی خود راسا نمی‌‌‌‌تواند برود و از طرف خارجی اینترنت خوب، مرغوب و به اصطلاح اورجینال خارجی بخرد! البته به استثنای همان استثناهایی که می‌‌‌‌دانیم. در دولت، اما در مقوله اینترنت و سرعت آن دو نظریه وجود دارد. دسته اول عده‌‌‌ای هستند که معتقدند در افزایش سرعت اینترنت ما چیزی کم نداریم. این عده معتقدند که ما از لحاظ تکنیکی و به قول فنی ترها «بک بونی» کمبود نداریم. اما این که چرا سرعت زیادتر نمی‌‌‌‌شود در محل اختیار و جایگاه ایشان برای پاسخگویی نیست.

دسته دوم کسانی هستند که معتقدند همین سرعت فعلی برای کاربری اینترنت در کشور کافی است و سرعت بیشتر شاید منجر به بروز تصادفات و حوادثی شود که برای کاربران ایرانی مضراتی را در پی خواهد داشت. مخالفان افزایش سرعت اینترنت بر این باورند که زمانی که خدماتی مبتنی بر اینترنت در کشور عرضه نمی‌‌‌‌شود که نیازی به سرعت بالا ندارد چرا باید شیر سرعت اینترنت را بیشتر باز کنیم؟ چرا که در آن صورت کاربران به چیزهایی در آن سوی مرزهای مجازی اینترنت دسترسی پیدا می‌‌‌‌کنند که چندان به صلاح فرهنگ و افکار ما نیست. قصد ورود به این مقوله و تایید یا تکذیب آن را ندارم؛ چرا که این مبحث باید در جایی دیگر و در معرض یک میزگرد مانند قرار گیرد تا نظرات هر دو طرف شنیده و بررسی شود.

زیرا در غیر این‌صورت شاید متهم به بازی شطرنج یک‌نفره بشوم که در نهایت این خود من هستم که تصمیم می‌‌‌‌گیرم طرف سیاه را برنده کنم یا طرف سفید را. پس برای آنکه به جنون شطرنج بازی با خود متهم نشوم این موضوع را به مقال و مکانی دیگر موکول می‌‌‌‌کنم!

خصوصی: توزیع‌کننده
بخش خصوصی توزیع‌کننده، اما داستان خاص خود را دارد. ایشان متهم ردیف دوم اینترنت و سرعت آن در کشور محسوب می‌‌‌‌شوند. بخش خصوصی متهم به کم فروشی است. یعنی دولتی‌‌‌های تامین‌کننده می‌‌‌‌گویند ما اینترنت را پرسرعت تحویل بخش خصوصی می‌‌‌‌دهیم، اما بخش خصوصی آب در اینترنت می‌‌‌‌کند و یک خط ارتباط اینترنتی را به جای یک کاربر به صد کاربر می‌‌‌‌فروشد و طبیعی است که سرعت کم و به عبارت درست‌تر افتضاح می‌‌‌‌شود.

بخش خصوصی هم تکذیب می‌‌‌‌کند و اینترنت را از سرچشمه یعنی جایی که تامین‌کننده ارتباط را در دست ایشان می‌‌‌‌گذارد،‌ دارای مشکل می‌‌‌‌داند. البته گاه برخی از فروشندگان خصوصی این اعتراف را می‌‌‌‌کنند که خرج ما نیز بالا است و چاره به اشتراک‌گذاری یک اینترنت به چند کاربر نیست. برخی نیز صراحتا اعلام می‌‌‌‌کنند که همکارانشان واقعا کم فروشی می‌‌‌‌کنند. البته دست آخر هنوز هم که هنوز است معلوم نیست که حق با کدام طرف است؟ تامین‌کننده یا توزیع‌کننده و اینترنت از کجا دچار کشیدگی و کندی می‌‌‌‌شود.

کاربر: مصرف‌کننده
این بخش اما شاکی است. شاکی از این که پول خوبی می‌‌‌‌دهد و سرویس خوبی نمی‌‌‌‌گیرد. شاکی از این که نمی‌‌‌‌داند به کجا شکایت برد. شاکی از این که پولش به هدر می‌‌‌‌رود. شاکی از این که کسی به دادشان نمی‌‌‌‌رسد. شاکی از این که وقتشان به هدر می‌‌‌‌رود. شاکی از این که بالاخره چه شد. شاکی از این که خب حالا از دست من چه کاری ساخته است. شاکی از این که اعصاب‌شان در استفاده از اینترنت نازک و ضعیف شده است. شاکی از این که هنوز هم نمی‌‌‌‌داند اینترنت چه زمانی حالش خوب خواهد شد.

نتیجه: تعیین‌کننده
اینترنت کند است. کوتاه‌ترین نتیجه‌‌‌ای که می‌‌‌‌توان از میان تمام این پرسش‌‌‌های بی جواب، تمام دعواهای زرگری، تمام سرکاربودن‌‌‌ها، اقسام متعددی توجیهات گرفت. همین سه کلمه است که به نمایندگی از تمامی‌‌‌‌کاربران ایرانی آن را تکرار می‌‌‌‌کنم اینترنت کند است حتی آن اینترنت که مزین به صفت تند است. آقایان اینترنت مثلا پرسرعت ما نیز با همان سرعت واقعی که روی کاغذ تحویل مصرف‌کننده می‌‌‌‌شود نیز نیست. چرا از تجربیات گذشته نمی‌‌‌‌خواهیم درس بگیریم. مثال‌‌‌هایی می‌‌‌‌زنم و قبل از آن شما را به خدای بزرگ می‌‌‌‌سپارم.

زمانی که فکس آمد مخالفت شد که این چیست و مجوز باید گرفت (و امروز فکس در همه جا هست) زمانی که تلفن همراه آمد مخالفت شد که این یعنی آن که همه بیسیم به دست بگیرند؟ نه باید مجوز گرفت ( و امروز موبایل دست کودکان نیز هست) زمانی که ویدئو آمد مخالفت شد که این ابزار اشاعه چیزهای بد است و باید مجوز گرفت ( و امروز ویدئو در هیچ خانه‌‌‌ای نیست چون آمد و بود و عمرش را داد به CD) زمانی که اینترنت پرسرعت آمد مخالفت شد که نه خیر باید مجوز گرفت ( و امروز ...)
نویسنده و منبع :علی شمیرانی- دنیای کامپیوتر و ارتباطات

 ایسوس در پاسخ به نیازکاربرانی که خواهان داشتن مادربوردی با حداکثر میزان کارایی و همینطور ذخیره‌سازی انرژی هستند، اقدام به معرفی سری جدید مادربوردهای ASUS P5Q کرده است که در آنها از امکان جدید ASUS EPU-Six Engine استفاده شده است.

این نسخه جدید از فناوری EPU قادر است تا حجم بارگذاری PC را به صورت آنی و لحظه‌ای تشخیص داده و بر مبنای توان مصرفی کل سیستم، جریان مصرف انرژی پاور را تعدیل می‌نماید. امکان EPU-Six Engine با مدیریت خودکار توان مصرفی قطعات، مناسب‌ترین و بهینه‌ترین میزان مصرف انرژی را در زمان‌های انجام عملیات اورکلاکینگ و یا سایر موارد دیگر فراهم می‌آورد و به کاربران امکان ذخیره‌سازی حداکثری میزان مصرف انرژی را می‌دهد.

در 75 درصد از مواقع بکارگیری کامپیوتر، نیازی به استفاده حداکثری از توان کامپیوتر نمی‌باشد و کامپیوتر فقط به عنوان وسیله‌ای جهت انجام کارهای روزانه مورد استفاده قرار می‌گیرد. فناوری ASUS EPU-Six Engine با نظارت و متعادل‌سازی هوشمندانه و خودکار انرژی مصرفی، همانند یک حفاظ در برابر این میزان اتلاف انرژی عمل می‌کند. همینطور این فناوری قادر است تا با پایین آوردن حرارت تولید شده، به میزان 96 درصد بازدهی توان مصرفی را به ارمغان آورد.

با استفاده از این فناوری می‌توان معادل قبض برق یک خانواده در طول یک ماه، در مصرف برق و انرژی صرفه‌جویی نمود. این مهم با تمرکز و نگاهی ویژه بروی 6 قطعه مهم قابل دسترسی می‌باشد که شامل: CPU، کارت VGA، حافظه، چیپ‌ست، درایوهای سخت و سیستم خنک کننده و فن CPU می‌باشد.

فناوری EPU-Six Engine با مجهز شدن به پروفایل‌های مربوط به CPU، قادر است تا به صورت هوشمندانه بهترین و مناسب‌ترین پروفایل CPU را شناسایی و انتخاب نماید که در واقع با داشتن تنظیماتی عالی، مناسب‌ترین روش مدیریت انرژی را به ارمغان می‌آورد. در مورد چیپ‌ست و حافظه، این فناوری با افزایش بازدهی توان مصرفی تا میزان 96 درصد قادر است تا قابلیت‌های سیستم حرارتی را بهبود بخشد و در نتیجه کیفیت بهتر و طول عمر بیشتر قطعات را به ارمغان می‌آورد. به طور کلی این نیز در نهایت موجب فراهم آمدن سیستمی پایدارتر و بهبود قابلیت‌های انجام عملیات اورکلاکینگ می‌گردد.

در واقع فناوری اسوس EPU-Six Engine با ذخیره‌سازی در میزان انرژی مصرفی 6 قطعه عمده کامپیوتری یک PC، بهترین و جدیدترین روش برای ذخیره‌سازی انرژی مصرفی کل یک سیستم کامپیوتری می‌باشد. گفتنی است سری مادربوردهای P5Q که از این فناوری بهره‌مندند شامل مدل‌های P5Q-E، P5QC، P5Q PRO و P5Q می‌باشند.

منبع:ایتنا

اما در صورتی که سایت پرترافیکی داشته باشید، این روش پاسخگوی شما نیست. با توجه به محدودیت منابع سخت‌افزاری در این روش، شرکت‌های ارایه خدمات هاستینگ حد مشخصی را برای استفاده از منابع سخت‌افزاری سایت‌ها تعیین می‌کنند تا به این شکل از استفاده بیش از حد منابع توسط یک سایت که ممکن است منجر به کند شدن سرور یا از کار افتادن سرویس‌دهی به سایت‌های دیگر شود، جلوگیری کنند. از مزایای هاستینگ اشتراکی قیمت پایین آن است که باعث جلب توجه اکثر کاربران می‌شود.

سرور مجازی یا VPS تکنولوژی است که در چند سال اخیر به شدت مورد استقبال قرار گرفته است. در این روش سخت‌افزار یک سرور به صورت مجازی به چندین سرور مجازی تبدیل می‌شود و در اختیار هر کاربر قرار می‌گیرد. هر کاربر سیستم‌عامل جداگانه‌ای در اختیار دارد و بر اساس تنظیمات اولیه، اجازه استفاده از بخشی از امکانات سخت‌افزاری را دارد. استفاده از سرور مجازی این امکان را برای کاربر فراهم می‌کند که تنظیمات مخصوص به خود را در سیستم‌عامل اعمال کند و نرم‌افزارهای موردنیاز را نصب کند.

تمامی امکاناتی که با سرور اختصاصی در اختیار کاربر قرار می‌گیرد در این روش در اختیار کاربر قرار دارد با این تفاوت که هزینه تمام شده کمتری نسبت به سرور اختصاصی دارد و نگهداری و پشتیبانی از آن ساده‌تر است. اما سرور اختصاصی برای کاربرانی پیشنهاد می‌شود که سایت‌های با ترافیک بالا دارند. این روش بهترین روش راه‌اندازی سایت است که هزینه بالایی دارد و تنها برای سایت‌های خاص پیشنهاد می‌شود. اما در وهله دوم انتخاب شرکت مناسب برای سرویس‌دهی به سایت شماست.

انتخاب شرکت مناسب برای خدمات هاستینگ کار چندان ساده‌ای نیست. استفاده از تجربه سایرین یکی از بهترین روش‌های انتخاب سرویس دهنده مناسب است. نکته مهم دیگر دیتا‌سنتری است که سرورهای شرکت در آن قرار دارند. دیتاسنتر قابل اطمینان اصلی‌ترین رکن ارایه خدمات مناسب به کاربران است. در صورتی که دیتاسنتر برق و پهنای باند مناسب را برای سرور تامین کند و در صورت وجود مشکل سخت‌افزاری سریعا آن را حل کند، مطمئنا سرویس ارایه شده کیفیت بالایی خواهد داشت.

معروف‌ترین دیتاسنترهای دنیا در کشور امریکا قرار دارند که مهم‌ترین دلیل آن وجود زیرساخت مناسب و ارزانی ‌اینترنت در این کشور است. از دیتاسنترهای معروف دنیا می‌توان به دیتاسنتر Theplanet ، LiquidWeb ، Gnax و ... اشاره کرد. در کنار اینها مهم‌ترین موضوع برای انتخاب هاستینگ مناسب میزان پشتیبانی شرکت موردنظر از کاربران خود است که در مواقع ضروری ارزش بالایی دارد.

مشخصات فنی

> پردازنده گرافیکی: Geforce 8600 GT
> مقدار و نوع حافظه: 256 مگابایت GDDR3
> نوع رابط و پهنای باند: 128 بیتی- 4/22 گیگابایت در ثانیه
> فرکانس پردازنده و حافظه گرافیکی: 540-1400 مگاهرتز
> تعداد واحد سایه‌زنی: 32 واحد پردازش جریانی
> سایت و شماره تماس: 66746492- www.sanacomputer.ir
> گارانتی: سنا رایانه

البترون از جمله شرکت‌های تولیدکننده وسایل کامپیوتری است که در زمینه کارت‌کرافیکی، مادربورد، حافظه، کارت شبکه بی‌سیم و کامپیوترهای جمع و جور (مانند XPS) فعالیت می‌کند. ورود محصولات این شرکت از حدود چند سال پیش و با  عرضه کارت گرافیکی آن در بازار کشورمان آغاز شد (از هنگامی که کارت‌های Geforce MX440 وارد بازار شد، البته تا آن جا که یادم دارم).

از آن جایی که  خودم مدت‌ها از کارت‌های سری MX440 این شرکت استفاده می‌کردم و واقعاً از لحاظ کارایی و هماهنگی مشکلی خاصی با آن نداشتم، تصمیم گرفتم به سراغ یکی از محصولات تازه وارد این شرکت که چند مدتی وارد بازار شده است، بروم.

با در نظر گرفتن دو فاکتور کارایی و قیمت (البته قیمت این محصول کمی گران است) به سراغ کارتGeforce 8600GT این شرکت رفتیم که برای بازی و کاربرد‌های امروزی کاملاً مناسب است.

واحد پردازش گرافیکی این کارت مجهز به 32 واحد پردازش جریانی است که وظیفه پردازش دستور‌العمل‌های سایه‌زنی پیکسلی و رأسی را بر عهده دارد. وجود این 32 واحد پردازش با قابلیت پشتیبانی از سایه‌زنی نسخه چهار در کارتGeforce 8600GT  امکان پردازش تصاویر سه‌بعدی پیشرفته را که امروزه به وفور در بازی‌های کامپیوتری مشاهده می‌شود به  این محصول میانه بازار می‌دهد.

علاوه بر این، وجود 256 مگابایت حافظه GDDR3 با فرکانس 1400 مگاهرتز در این کارت که به وسیله یک رابط 128بیتی با واحد پردازش گرافیکی در ارتباط است باعث ایجاد یک بزرگراه اطلاعاتی سریع با حجم انتقال 4/22 گیگابایت شده است.

شرکت البترون کارت GT8600 خود را بر اساس فرکانس برد مرجع (540 مگاهرتز برای پردازنده گرافیکی و 1400 برای حافظه) به بازار عرضه کرده است. اما با این وجود اگر دوست دارید که این کارت را اورکلاک کنید، با کمترین دردسری می‌توانید فرکانس پردازنده گرافیکی را تا 712 مگاهرتز و فرکانس حافظه را تا 1700 مگاهرتز افزایش دهید (البته نه به همین سادگی!) چون این شرکت خنک‌کننده مناسبی را برای کارت تعبیه کرده که به طور کامل حافظه کارت را هم پوشانده است.

در تست‌های انجام شده توسط سایت‌های مختلف این کارت در نرم‌افزار تست 2006 3Dmark توانست به امتیاز کلی 4648 در حالت استاندارد و 5264 در حالت اورکلاکینگ دست یابد که این مقدار در حدود  سیصد امتیاز کمتر از رقیب خود Geforce 8600GTS  است.

مزایا

امکان اورکلاکینگ آسان، کارایی مناسب در کاربردهای سه‌بعدی امروزی

معایب

قیمت نسبتاً بالا در مقایسه با رقبا (البته نه آنقدر نجومی!)

منبع : عصر شبکه